تومور پانکواست چیست؟

تومور پانکواست چیست؟



 

تومور پانکواست شکل نادری از سرطان ریه است . این نوع تومور به دیواره قفسه سینه حمله می کنند. این تومورها بر اساس محل آنها تعریف می شوند و گاهی اوقات به عنوان تومورهای شیار برتر نیز شناخته می شوند. آنها در قسمت بالایی ریه (ناحیه آپیکال) رخ می دهند و اغلب به ساختارهای نزدیک به این ناحیه حمله می کنند. همانطور که تومور رشد می کند، می تواند به اعصاب اطراف، ماهیچه ها، غدد لنفاوی، بافت همبند، دنده های فوقانی و مهره های فوقانی حمله کند. رشد تومور باعث درد شدید در شانه و بازو می شود. تشخیص تومورهای پانکواست اغلب به تأخیر می افتد، زیرا تومور بارزترين علائم سرطان ریه مانند سرفه را نشان نمی دهد.

تومورهای پانکواست تنها 3 تا 5 درصد از سرطان های ریه را تشکیل می دهند و تشخیص آنها اغلب تا مراحل پایانی به تعویق می افتد. علائم می تواند شبیه بیماری های استخوان و مفصل باشد. مجموعه خاص علائم تومورهای پانکواست سندرم پانکواست نامیده می شود. میانگین سني افراد مبتلا به تومور حدود 60 سال سن دارند. مردان نسبت به زنان بيشتر در برابر اين تومور آسیب پذير هستند. هنری کی پانکواست رادیولوژیست فیلادلفیا اولین بار تومورها را در سالهای 1924 و 1932 معرفي کرد و اين سرطان به همين نام نامگذاري شده است.

تومورهای پانکواست اغلب به موارد زیر گسترش می یابند:

دنده ها (اغلب دنده های اول و دوم) و مهره ها شبکه بازویی (خوشه ای از اعصاب واقع در نزدیکی زیر بغل) اعصاب یا عروق خونی نزدیک بالای ریه ها (شامل شریان ساب ترقوه، عصب فرنیک، عصب حنجره عود کننده و عصب واگ)

زیرگروه های سلول سرطانی تومورهای پانکواست عبارتند از:

هم اکنون با مشاوران پزشکت مشاوره آنلاین بگیرید

آدنوکارسینوم ها سرطان سلول سنگفرشی کارسینوم های سلول بزرگ کارسینوم های سلول کوچک

علائم تومور پانکواست

علائم تومور پانکواست ناشی از فشرده شدن ساختارها (اعصاب) است که در نزدیکی قسمت بالایی ریه که در آن سرطان وجود دارد، قرار دارد. این تومور با مجموعه ای از علائم منحصر به فرد به نام “سندرم پانکواست” همراه است.

درد بازو و شانه

درد شدید شانه شایع ترین علامت اولیه تومور پانکواست است. سایر علائم بستگی به محل قرارگیری تومور دارد. با رشد تومور، درد شانه می تواند ناتوان کننده شود. می تواند به سمت زیر بغل، تیغه شانه و استخوانی که شانه را به بازو متصل می کند گسترش يابد. در بیش ازدو سوم موارد تومور پانکواست، تومور به قسمت های پشتی و میانی دهانه قفسه سینه حمله می کند. درد می تواند به قسمت هاي زير حمله كند:

نوشته های مشابه
سرطان تیروئید || پزشکتسرطان تیروئید || پزشکت
سرطان تیروئید چیست؟
تومور پانکواست چیست؟
گردن دنده ها (اغلب دنده های اول و دوم) و مهره ها شبکه عصبی که به دنده ها، نخاع و زیر بغل می رسد. شبکه بازویی (خوشه ای از اعصاب واقع در نزدیکی زیر بغل) پایین بازو به دنبال عصب اولنار (عصبی که از کنار بازوی شما به سمت مچ دست مي رود). اعصاب یا عروق خونی نزدیک بالای ریه ها (شامل شریان ساب ترقوه، عصب فرنیک، عصب حنجره عود کننده و عصب واگ)

ضعف در عضلات دست

افراد ممکن است در عضلات دست احساس ضعف کنند که به راحتی می تواند به عنوان منشأ عضلانی-اسکلتی رد شود. علائم دیگر عبارتند از:

خستگی کاهش وزن تنگی قفسه سینه از دست دادن مهارت دست هدر رفتن بافت ماهیچه ای دست

در مجموع، این علائم به عنوان سندرم پانکواست شناخته می شود.

سندرم هورنر

سندرم هورنر مجموعه ای از علائم است که فقط در یک طرف صورت بروز می کند. در14 تا 50 درصد از افراد مبتلا به تومور پانکواست، سرطان به اعصاب صورت حمله می کند. به این سندرم کلود-برنارد-هورنر یا به سادگی سندرم هورنر می گویند . در سمت آسیب دیده، ممکن است علائم زير را داشته باشید:

گرگرفتگی التهاب بالای بازو افتادگی پلک (بلفاروپتوز) جابجایی کره چشم شما (انوفتالموس) ناتوانی در تعریق طبیعی ( آنهیدروزیس) کوچکی یا انقباض بیش از حد مردمک چشم گاهی اوقات نیز به دلیل فشار بر ورید ساب ترقوه (وریدی که از زیر استخوان ترقوه می گذرد) بازو ورم می کند.

درد تومور پانکواست شدید و ثابت است. معمولاً چه در حالت نشسته، ایستاده یا دراز کشیده باشید، باقی می ماند و معمولاً به مسکن های رایج بدون نسخه پاسخ نمی دهد.

علل تومور پانکواست

سیگار یک عامل خطر اولیه در سرطان ریه است و به دلیل کاهش تعداد افرادی که سیگار می‌کشند، به طور کلی موارد کاهش یافته است. با این حال، توجه به این نکته مهم است که تشخیص سرطان ریه در افراد غیر سیگاری (چه سیگاری‌های سابق و چه کسانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، و به ویژه در زنان جوان) رو به افزایش است. علل تومور مشابه سایر سرطان های ریه است. این شامل:

قرار گرفتن در معرض دود ثانویه قرار گرفتن طولانی مدت در معرض آزبست یا سطوح بالای رادون قرار گرفتن طولانی مدت در معرض فلزات سنگین، مواد شیمیایی یا اگزوز گازوئیل در موارد نادر، سندرم پانکواست ممکن است علل دیگری مانند سایر سرطان‌ها، عفونت‌های باکتریایی یا قارچی یا بیماری‌هایی مانند سل (TB) داشته باشد.

نحوه تشخیص تومور پانکواست

تومورهای پانکواست معمولاً توسط یک تیم چند رشته‌ای که شامل جراحان قفسه سینه یا انکولوژیست‌های جراحی، انکولوژیست‌های پزشکی و انکولوژیست‌های رادیویی است، درمان می‌شوند.

تشخیص تومور پانکواست مشكل و اغلب با تاخیر است زیرا علائم آن مشابه علائم بیماری های استخوان و مفاصل است. همچنین، از آنجایی که تومورهای پانكواست نادر هستند، ممکن است برای پزشکان ناآشنا باشد. تومورهای پانکواست نیز به دلیل محل قرار گرفتنشان در عکس قفسه سینه به سختی قابل مشاهده هستند. در نتیجه، هنگامی که این تومورها به طور دقیق تشخیص داده شوند، معمولاً در مرحله پیشرفته هستند. حدود 25 درصد از سرطان های ریه در عکسبرداری با اشعه ایکس قفسه سینه نادیده گرفته می شوند .

پزشک از شما در مورد علائم، زمان شروع آنها و اینکه آیا در طول زمان تغییر کرده است، می پرسد. آنها یک معاینه فیزیکی انجام می دهند و آزمایشاتی را برای جستجوی تومور و هرگونه گسترش احتمالی سرطان انجام می دهند. اگر تومور تشخیص داده شود، پزشک ممکن است آزمایش‌های اضافی را برای تعیین مرحله تومور تجویز کند.

آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

 

آزمایش خون برای افراد مبتلا به تومور پانکواست اختصاصی نیست و نتایج تشخیصی نیستند.

فیلم اشعه ایکس قفسه سینه در مراحل اولیه، تشخیص تومورهای Pancoast در فیلم های اشعه ایکس قفسه سینه دشوار است، زیرا بالای ریه در ناحیه ای از بدن قرار دارد که به سختی می توان به وضوح در فیلم اشعه ایکس تجسم کرد. سایه ها (تداخل بصری از ساختارهای بدن مجاور) که بر روی ریه ها قرار دارند، تصویر روی فیلم اشعه ایکس را نامشخص می کنند. بسیاری از بیماران در نهایت قبل از تشخیص قطعی با جراحان ارتوپد و متخصص مغز و اعصاب مشورت می کنند. یک نمای لوردوز آپیکال که با اشعه ایکس قفسه سینه سفارش داده شده است، ممکن است مشکل را در بیمارانی که علائم مشکوک دارند تجسم کند. یک فیلم اشعه ایکس قفسه سینه ممکن است عدم تقارن بالای ریه ها را به شکل یک لکه کوچک و یکنواخت بافت یا ضخیم شدن پلور (ناحیه ضخیم و غیر طبیعی بافت) در راس یک ریه نشان دهد. فیلم اشعه ایکس ممکن است یک پلاک نازک (لکه ای از بافت غیر طبیعی) را در راس ریه در ناحیه شیار فوقانی نشان دهد، یا فیلم اشعه ایکس ممکن است بسته به مرحله ای که برای اولین بار تشخیص داده می شود، توده بزرگی را نشان دهد. فیلم ساده اشعه ایکس قفسه سینه ممکن است نشان دهد که تومور به یک یا چند دنده یا بخشی از مهره ها حمله کرده است. گاهی اوقات ممکن است تخریب استخوان 1-3 دنده پشتی در فیلم اشعه ایکس قابل مشاهده باشد. بزرگ شدن مدیاستن (ناحیه قفسه سینه بین ریه ها) ممکن است در فیلم اشعه ایکس قابل مشاهده باشد. سی تی اسکن قفسه سینه: سی تی اسکن به پزشک کمک می کند تا تشخیص دهد که آیا تومور به شبکه بازویی، دیواره قفسه سینه، مدیاستن، مهره یا ترکیبی از آنها حمله کرده است یا خیر. تصاویر سی تی همچنین می توانند درگیری ورید اجوف، نای (نای) و مری (لوله غذا) را نشان دهند. سی تی اسکن کنتراست، با کمک رنگ تزریقی و رادیواکتیو که در اسکن قابل مشاهده است، برای ارزیابی اینکه آیا تومور رگ های خونی زیر ترقوه (ترقوه) را درگیر کرده است مفید است. MRI قفسه سینه: یافته های MRI در تشخیص میزان درگیری تومور دقیق تر از یافته های سی تی اسکن است. MRI همچنین می‌تواند تهاجم تومور به ساختارهای مجاور و بدنه‌های مهره‌ای و اینکه آیا فشردگی بند ناف اتفاق می‌افتد را بهتر ارزیابی کند. با این حال، یافته های MRI نسبت به یافته های سی تی اسکن در ارزیابی مدیاستن مزیتی ندارد. در واقع، یافته های سی تی اسکن برای ارزیابی مدیاستن برای تعیین اینکه آیا تومور غدد لنفاوی را درگیر کرده است، بسیار بهتر از MRI ​​است. آرتریوگرام یا ونوگرام (اشعه ایکس که پس از تزریق یک ماده مات [غیر شفاف] به داخل رگ گرفته می شود): به ندرت، تومور پانکواست شریان یا ورید زیر ترقوه را درگیر می کند. بنابراین، آرتریوگرام یا ونوگرام ممکن است مفید باشد. برونکوسکوپی (با استفاده از یک ابزار لوله‌ای و نورانی برای بازرسی راه‌های هوایی ریه) به ارزیابی حفره‌های نای و برونش کمک می‌کند. با این حال، از آنجایی که بیشتر تومورهای پانکواست در حاشیه ریه تشکیل می شوند، برونکوسکوپی معمولاً به پزشک در تشخیص کمک نمی کند. بیوپسی (حذف سلول ها برای معاینه زیر میکروسکوپ): پس از بیوپسی، پزشک می تواند در 95٪ افراد بر اساس نتایج بیوپسی سوزنی از راه پوست (از طریق پوست) تشخیص دهد، یا با راهنمای فلوروسکوپی (روش با استفاده از دستگاه اشعه ایکس و یک صفحه نمایش فلورسنت برای مشاهده داخل بدن) یا با روش های هدایت CT. اگرچه اکثر بیماران تنها بر اساس یافته های بالینی و رادیولوژیکی (رادیوگرافی قفسه سینه، CT، MRI) به درستی تشخیص داده می شوند، بیوپسی باز تومور برای تایید ممکن است از طریق یک برش فوق ترقوه (بالای استخوان ترقوه) انجام شود. قبل از شروع درمان تومور پانکواست، تشخیص قطعی مهم است. نتایج حاصل از بیوپسی سوزنی نیز در تعیین نوع سلول قبل از درمان مفید است. اگرچه تشخیص بالینی نسبتاً ساده است، انجام بیوپسی بافت همیشه ضروری است. اهمیت تشخیص دقیق سرطان را نمی توان نادیده گرفت.

امتحانات برای تعیین گسترش

در بیماران مبتلا به معاینه عصبی غیرطبیعی که با درگیری موضعی و منطقه ای تومور Pancoast توضیح داده نمی شود، CT یا MRI مغز در ارزیابی اولیه توصیه می شود زیرا متاستازهای دوردست به مغز کم نیستند و تشخیص آنها برای مرحله بندی ضروری است. . مدیاستینوسکوپی: این روش برای تعیین میزان گسترش تومور به مدیاستن انجام می شود. این روشی است که در آن یک لوله در پشت استخوان سینه از طریق یک برش کوچک در پایین ترین قسمت گردن وارد می شود. نمونه هایی از غدد لنفاوی از این ناحیه برای جستجوی سلول های سرطانی گرفته می شود. مرحله بندی سرطان بر اساس نتایج بیوپسی گره اسکلن (عضله گردن) از گره های قابل لمس (قابل احساس) یا یافته های مدیاستینوسکوپی است. اسکن استخوان برای تعیین اینکه آیا سرطان گسترش یافته است انجام می شود. سی تی اسکن شکم به ویژه کبد و غدد فوق کلیوی و غدد لنفاوی فوقانی شکم را ارزیابی می کند. اسکن توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) (یک تکنیک تصویربرداری هسته ای که برای مشاهده عملکردهای بدن استفاده می شود) در ترکیب با سی تی اسکن قفسه سینه و شکم، ممکن است به شناسایی غدد لنفاوی درگیر و گسترش دور سرطان کمک کند.

طبق کمیته مشترک سرطان آمریکا (AJCC) مرحله بندی تومورهای پانکواست توسط سیستم TNM تعیین می شود. T اندازه و تهاجمی و N توزیع گره های لنفاوی مثبت را توصیف می کند، در حالی که M میزان متاستازهای دور را مشخص می کند. مرحله بندی می تواند به پیش بینی اینکه بیمار کاندید جراحی است کمک کند. به عنوان مثال، افراد مبتلا به متاستازهای دور معمولاً کاندید جراحی نیستند.

مرحله بندی

تومور پانکواست به روشی مشابه سایر سرطان‌های ریه، با استفاده از اعداد رومی I تا IV و زیرگروه‌های A یا B برای نشان دادن میزان پیشرفت بیماری، “مرحله‌بندی” می‌شود. مرحله بندی راهنمای درمان خاصی است که دریافت خواهید کرد. علاوه بر این، تومورهای پانكواست با حروف و اعداد 1 تا 4 طبقه بندی می شوند که شدت آن را نشان می دهد:

T اندازه و گسترش تومور را مشخص می کند. N درگیری غدد لنفاوی را توصیف می کند. M به این اشاره دارد که آیا مکان های دور مورد تهاجم قرار گرفته اند (متاستاز).

اکثر تومورهای پانکواست به دلیل محل قرار گرفتنشان به عنوان T3 یا T4 طبقه بندی می شوند. این بدان معنی است که تومور در زمان تشخیص اغلب بزرگتر از 7 سانتی متر (یا 3.5 اینچ) قطر دارد.اگر تومورها به دیواره قفسه سینه یا اعصاب سمپاتیک حمله کنند به عنوان T3 طبقه بندی می شوند. اگر به سایر ساختارها مانند مهره ها یا اعصاب بازویی حمله کنند، تومورهای T4 هستند.

مرحله بندی اغلب با اسکن PET/CT ترکیبی انجام می شود. اسکن PET در برنامه ریزی درمان بسیار مهم است، همانطور که یک مطالعه در سال 2015 نشان داد: اسکن PET مرحله بندی (و در نتیجه انتخاب های درمانی) را برای 21٪ از افراد مبتلا به این نوع تومور تغییر داد. حتی اولین تومورهای پانکواست شناسایی شده به دلیل محل قرارگیری آنها حداقل به عنوان IIB مرحله بندی می شوند.

درمان تومور پانکواست

اگرچه زمانی تومورهای پانکوست کشنده به حساب می آمدند، امروزه تومورهای پانکوست قابل درمان هستند. درمان تومور پانکواست به تشخیص زود هنگام، میزان گسترش آن، نواحی درگیر و وضعیت کلی سلامتی شما بستگی دارد. درمان تومورهای پانکواست متنوع است و شامل ترکیبی از شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی است. تومورهای پانکواست که به نواحی فراتر از قفسه سینه متاستاز داده اند ممکن است کاندید عمل جراحی نباشند.

پرتو درماني و شیمی درمانی

درمان تومور پانکواست معمولاً با شیمی درمانی سرطان ریه شروع می شود ، خواه جراحی فوراً امکان پذیر باشد یا نباشد. با توجه به محل این نوع تومور که می تواند جراحی را دشوار کند، هدف کاهش اندازه آن تا حد امکان قبل از جراحی است. شیمی درمانی قبل از جراحی “درمان القایی” نامیده می شود. شیمی درمانی و پرتودرمانی اولین قدم قبل از جراحی است. سپس تومور با سی تی اسکن دیگر یا آزمایش تصویربرداری دیگر مورد ارزیابی مجدد قرار می گیرد. عمل جراحی به طور ایده آل 3 تا 6 هفته پس از شیمی درمانی و پرتودرمانی انجام می شود. اگر درمان ممکن نباشد، پرتودرمانی همچنان می تواند به عنوان درمان تسکینی برای تسکین درد و کاهش علائم دیگر مفید باشد.

همچنین ممکن است از پرتودرمانی همراه با شیمی درمانی برای کوچک کردن تومور قبل از جراحی استفاده شود. در برخی از برنامه های درمانی، جراحی ممکن است با پرتودرمانی های اضافی برای از بین بردن سلول های سرطانی باقی مانده دنبال شود. هدف از جراحی حذف کامل مواد سرطانی از ساختارهایی است که به آنها حمله کرده است. حذف كامل سرطان همیشه امکان پذیر نیست و بیماری ممکن است عود کند. مطالعه کوچکی که در مریلند انجام شد نشان داد که این بیماری در 50 درصد از شرکت‌کنندگانی که جراحی تومور پانکواست داشتند عود می‌کند. پیشرفت‌های فنی در تکنیک‌های جراحی امکان انجام جراحی بر روی تومورهای T4 Pancoast را فراهم کرده است، اما چشم‌انداز بدتر از سایر مراحل بیماری است.

ایمونوتراپی

ایمونوتراپی یک درمان احتمالی برای برخی از سرطان های ریه سلول غیر کوچک است. این درمان از سیستم ایمنی بدن شما برای حمله به سرطان استفاده می کند. پروتئین های سلول های ایمنی به طور معمول برای شروع یک پاسخ ایمنی فعال می شوند. سلول های سرطانی می توانند این نقاط بازرسی را غیرفعال کنند تا از حمله سیستم ایمنی جلوگیری کنند. داروهایی که این پروتئین‌ها را هدف قرار می‌دهند، مهارکننده‌های بازرسی نامیده می‌شوند و به سیستم ایمنی اجازه می‌دهند به سرطان حمله کند. برخی از داروهای ایمونوتراپی تایید شده برای درمان تومورهای پانکواست عبارتند از:

ایمفینزی (دوروالوماب) کیترودا (پمبرولیزوماب) Opdivo (nivolumab) Tecentriq (atezolizumab) Libtayo (cemiplimab) همچنین برای درمان برخی از افرادی که دارای تومور هستند بسته به بیان PD-L1 تأیید شده است.

درمان های هدفمند

بسیاری از تومورهای پانکواست دارای جهش قابل هدف هستند. اینها ناهنجاری های ژنتیکی هستند که از طریق آزمایش ژن یافت می شوند و درمان های هدفمند برای آنها در دسترس است. درمان های هدفمند شکلی از پزشکی دقیق هستند که بر اساس اطلاعات دقیق در مورد بیماری خاص شما انتخاب می شوند. از آنجایی که در حال حاضر چندین درمان هدفمند برای درمان آدنوکارسینوم ریه و کارسینوم سلول سنگفرشی در دسترس است، انجام پروفایل ژن (پروفایل مولکولی) بسیار مهم است. داروها در حال حاضر برای افرادی که دارای جهش EGFR ، بازآرایی ALK ، بازآرایی ROS1 ، جهش BRAF و غیره هستند، تایید شده اند و درمان های بیشتر در کارآزمایی های بالینی مورد مطالعه قرار می گیرند.

عمل جراحي

جراحی اغلب می تواند بر روی تومورهای پانكواست انجام شود. معمولاً پس از شیمی درمانی و/یا درمان هدفمند به همراه پرتودرمانی برای کوچک کردن اندازه تومورها انجام می شود. از آنجایی که این جراحی می تواند چالش برانگیز باشد، یافتن یک جراح مجرب و آشنا با این شرایط مهم است. در حالی که جراحی برای تومورهای پانكواست عموماً از طریق توراکوتومی (جراحی قفسه سینه باز که در آن یک دنده جدا یا برداشته می‌شود) انجام می‌شود، یک مطالعه در سال 2014 نشان داد که جراحی کم تهاجمی با کمک جراحی توراکوسکوپی ویدیویی (VATS) ممکن است ایمن و مؤثر باشد. VATS شامل ایجاد برش های کوچک در قفسه سینه و استفاده از ابزار برای برداشتن تومور است.

از آنجایی که تومورهای پانكواست اغلب نزدیک به اعصاب قرار دارند، توصیه می شود که هم جراح قفسه سینه و هم یک جراح مغز و اعصاب برای این جراحی ها حضور داشته باشند. در طی جراحی، غدد لنفاوی قفسه سینه بین ریه ها (به نام غدد لنفاوی مدیاستن) نیز اغلب برداشته می شوند.

تسكين درد

امروزه تسکین درد تومورهای پانكواست شامل استفاده کنترل شده از مواد افیونی تجویز شده توسط پزشک است. با این حال، مصرف افيون با عوارض جانبی نامطلوب همراه است. در مواقعی که جراحی امکان پذیر نیست، ممکن است از پرتو برای تسکین درد نیز استفاده شود. یک روش جراحی که اعصاب رسانای درد در نخاع را از کار می‌اندازد، می‌تواند به کاهش درد شدید کمک کند. به این کار کوردوتومی با هدایت CT گفته می شود که در آن از سی تی اسکن برای راهنمایی جراح استفاده می شود.

یک مطالعه گزارش كرد كه 98 درصد از افراد مبتلا به تومور پانکواست با روش کوردوتومی بهبود قابل توجهی داشته اند. کوردوتومی حتی در هفته های آخر زندگی ممکن است باعث تسکین درد شود. سایر روش هاي ممکن برای کاهش درد تومور پانکواست عبارتند از:

بلوک فنل (تزریق فنل برای انسداد اعصاب) بلوک گانگلیون ستاره ای (تزریق ماده بی حسی به اعصاب گردن) لامینکتومی رفع فشار (جراحی که فشار روی اعصاب نخاعی را از بین می برد). تحریک پوستی (با استفاده از جریان الکتریکی مستقیم در سطح پایین روی مغز)

جلوگیری

بهترین راه برای جلوگیری از تومورهای پانکواست سیگار نکشیدن است. اگر سیگار می کشید، ترک سیگار می تواند به کاهش خطر ابتلا به هر نوع سرطان ریه کمک کند. همچنین در صورت امکان از دود ثانويه خودداری کنید. اگر در معرض خطر ابتلا به سرطان ریه هستید، غربالگری پیشگیرانه نیز ممکن است توصیه شود، از جمله:

افرادی که در معرض آزبست قرار گرفته اند. افرادی که سابقه خانوادگی سرطان ریه دارند. افراد 55 سال و بالاتر که سابقه مصرف دخانیات دارند.

پیش آگهی

در دهه‌های اخیر، چشم‌انداز افراد مبتلا به تومورهای پانکواست تا حد زیادی بهبود یافته است. تکنیک های جدید جراحی امکان جراحی تومورهایی را که قبلا غیرقابل عمل در نظر گرفته می شدند، فراهم کرده است. درمان استاندارد کنونی شامل شیمی درمانی، پرتودرمانی و جراحی، میزان بقا را افزایش داده است. تشخیص زودهنگام تومور در تعیین موفقیت درمان مهم است. در صورت داشتن علائم فوراً به پزشک مراجعه کنید و در صورت سیگار کشیدن اقدامات پیشگیرانه مانند ترک سیگار را انجام دهید.

میزان بقای تومورهای پانکواست در حال بهبود به مرحله تومور در زمان تشخیص، متاستاز به غدد لنفاوی یا سایر اندام‌ها و تأثیرات درمان بستگی دارد. برای افرادی که سرطان قابل درمان با جراحی دارند، نرخ بقای پنج ساله به طور کلی بین 30٪ تا 50٪ در نظر گرفته می شود، اگرچه نرخ های بالاتری گزارش شده است. میزان بقای پنج ساله در افرادی که دارای تومورهای غیرقابل عمل در مراحل پایانی هستند که به غدد لنفاوی حمله کرده اند کمتر است.

 

var params = {limit: 5, online:true, skill: [15]};
منبع
https://www.verywellhealth.comhttps://www.healthline.comhttps://www.emedicinehealth.com

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب