محاربه معنی

محاربه معنی



مهدی

بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

محاربه معنی را از این سایت دریافت کنید.

محاربه

معنی محاربه - معانی، لغت نامه دهخدا، فرهنگ اسم ها، فرهنگ معین و عمید، مترادف و متضاد و ... در فرهنگ لغت آبادیس - برای مشاهده کلیک کنید

محاربه

/mohArebe/

مترادف محاربه: آرزم، پرخاش، پیکار، جنگ، حرب، رزم، ستیزه، کشتار، نبردمتضاد محاربه: صلح، آشتیبرابر پارسی: جنگ

بستن تبلیغات

فارسی به انگلیسی

combat, war, fighting

مترادف ها

battle (اسم)

نبرد، پیکار، نزاع، جنگ، مبارزه، مصاف، جدال، رزم، محاربه، زد و خورد

combat (اسم)

نبرد، پیکار، مبارزه، مصاف، رزم، محاربه، زد و خورد، حرب

war (اسم)

نزاع، جنگ، رزم، محاربه، حرب، افند

warfare (اسم)

نزاع، جنگ، محاربه، زد و خورد، جنگاوری

belligerence (اسم)

جنگ، تجاوز، محاربه، کج خلقی

فرهنگ فارسی

باهم جنگ کردن، جنگیدن

( مصدر ) ۱ - با یکدیگر جنگیدن حرب کردن . ۲ - ( اسم ) حرب جمع : محاربات .

فرهنگ معین

(مُ رِ بِ ) [ ع . محاربة ] (مص ل . ) جنگیدن ، پیکار کردن .

فرهنگ عمید

۱. با هم جنگ کردن، جنگیدن.

۲. (حقوق ) از بین بردن نظم و امنیت با استفاده از اسلحه یا بدون آن.

دانشنامه اسلامی

[ویکی فقه] حرب، نقیض سِلم (آرامش و صلح) ‏به معنای جنگ است ؛ به محراب مسجد نیز چون جایگاه مبارزه با شیطان و هوای نفس و ستیز با کارهای لغو و بیهوده است، محراب می­گویند. حرب در اصل به معنای سَلب و محارب به معنای جنگجو است؛ یعنی کسی که در جنگ شرکت کرده­ باشد؛ اما مراد از محاربین در اصطلاح فقه کسانی هستند که برای ترساندن مردم سلاح بیرون می­ آورند، در هر شرایطی و توسط هر کسی که باشد؛ و این هر نوع ترساندن را شامل نمی­شود، بلکه منظور ترساندن از قتل، به قصد گرفتن مال دیگران است، آشکارا یا پنهان به گونه ­ای که اگر شخص از محارب نترسد و مال خود را رها نکند، محارب او را بکشد و مالش را بگیرد.

در فقه امامیه نیز (مکتب اهل بیت علیهم السلام)، محارب کسی است که سلاح به دست گیرد و ناامنی ایجاد کند(یاغی)، خواه درون شهر باشد یا بیرون از شهر.

امنیت در سایه­ی اجرای حدود الهی

خدای متعال بعد از بیان داستان برادرکشی فرزندان آدم و تشریع حکم قتل برای بنی اسرائیل، حد شرعی مفسد ان و دزدان را نیز بر اساس ارتباطی که بین آن­هاست، مطرح می­کند.

هدف از تشریع دین اسلام، اجرای عدالت و برابر بودن همه ­ی مردم از حیث انسانیت (سیاه و سفید، عرب و عجم، فقیر و غنی و...) و راحتی جامعه ­ی بشری است که با اجرای کامل حدود الهی، اموال، ناموس و جان مردم از هر خطری محفوظ می­ ماند؛ حتی امنیت بیگانگان نیز در سایه ی همین احکام تأمین می­شود. افراد جنایتکاری که امنیت و آرامش عمومی را سلب کنند و اموال و ناموس مردم را تهدید نمایند و مردم را در معرض خطر قتل و غارت خود قرار دهند، باید سخت مجازات شوند که قرآن در مجازات راهزنان می فرماید:

«إِنَّما جَزاءُ الَّذِینَ یُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ یَسْعَوْنَ فِی­الْأَرْضِ فَساداً أَنْ­یقَتَّلُوا أو...»

«کیفر آن­ها که با خدا و پیامبر به جنگ بر می ‏خیزند و در روی زمین دست به فساد می‏ زنند (و با تهدید به اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله می ‏برند)، این است که إعدام شوند، یا...»

محاربه با خدا و رسول خدا

از دیدگاه قرآن کسی که با دزدی بر سر گردنه­ های بیرون از شهر یا داخل شهر با تهدید اسلحه، مردم را بترساند و به جان و مال آن­ها تجاوز کند، مانند این است که با خدا و رسول خدا به جنگ برخاسته است. تعدی به حریم بندگان خدا با ترساندن و ایجاد وحشت در میان آن­ها و بر هم زدن امنیت جامعه ی بشری، در حقیقت تعدی به حریم خدا و مخالفت با خواسته ی پروردگار است که همان امنیت و آرامش بندگان ­باشد. این نکته نشان­گر اهمیت فوق ­العاده­ی اسلام به حقوق انسان­ها و فراهم بودن امنیت و آرامش آن­ها در زندگی است، تا با خاطری آسوده و دور از ترس یاغیان سرکش، غارتگران و فاسدان، به امرار و معاش زندگی طبیعی خود بپردازند؛ شأن نزول آیه و احادیث اهل بیت(علیهم السلام) نیز که در این مورد وارد شده، گواه این اهمیت است.

محاربین و سعی در فساد

... wikifeqh: محاربه

[ویکی شیعه] مُحارَبه، سلاح کشیدن با هدف ایجاد ترس در مردم. فقیهان کسی را که به وسیله سلاح، آشکارا مال مردم را می دزدد یا آنان را به اسارت می برد، مصداق محارِب می دانند. مجازات محاربه جزء حدود است و در قرآن، در آیه ۳۳ سوره مائده، بیان شده است. طبق این آیه، چهار مجازات محارِب عبارت اند از کشتن، صَلْب (بستن به چیزی شبیه صلیب)، قطع دست و پای مخالف هم و نفی بلد (تبعید).

برخی از فقیهان بر این باورند که قاضی هریک از این مجازات ها را می تواند بر محارِب اِعمال کند؛ اما گروهی دیگر می گویند بسته به نوع جرمی که محارِب انجام داده است، یک یا چند مورد از چهار مجازات اجرا می شود. حکم فقهی محاربه در قانون مجازات اسلامی جمهوری اسلامی ایران، لحاظ شده است.

مُحارَبه در فقه به معنای سلاح کشیدن به روی مردم، به قصد ترساندن آنان است. به فتوای فقیهان هرکس که آشکارا و به زور مال دیگری را بگیرد یا مردم را به اسارت ببرد، مُحارِِب است. مراد از سلاح هر ابزاری است که در درگیری بین انسان ها استفاده می شود؛ مانند شمشیر، کمان و همچنین سلاح های امروزی.

wikishia: محاربه بستن تبلیغات بستن تبلیغات

دانشنامه عمومی

محاربهٔ با خدا و افساد فی الارض یا به طور خلاصه محاربه جرمی در فقه و حقوق اسلامی است که برای آن مجازات های سنگینی چون اعدام و قطع دست و پا در نظر گرفته شده است. فاعل این جرم، محارب و مفسد فی الارض نام دارد.

اسلحه کشیدن برای ترسانیدن مردم

ماده ۱۸۳: هر کس که برای ایجاد رعب و هراس و سلب آزادی و امنیت مردم دست به اسلحه ببرد محارب فی الارض و مفسد فی الارض می باشد. براساس تبصره ۳ ماده فوق، میان سلاح سرد و سلاح گرم فرقی نیست.

محاربه به معنای «جنگیدن» و افساد فی الارض به معنی «تباه کاری بر زمین» است. این اصطلاح در آیه ۳۳ سوره مائده آمده است: «همانا کیفر کسانی که به محاربه با خدا و رسولش برمی خیزند و برای فساد بر زمین می کوشند، قتل یا به دار آویختن یا بریدن دست ها و پاهایشان به طور معکوس یا تبعید آن هاست. این مایهٔ خواری و رسوائی آنان در این جهان است و در آخرت نیز عذاب بزرگی خواهند داشت.» این آیه از مهم ترین آیات مربوط به احکام کیفری در قرآن است که مباحث مفصلی در کتب فقهی و تفسیر را دامن زده و در مورد مفهوم و مصادیق آن نظرات مختلفی ابراز شده است.

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : abadis.ir

معنی محاربه

معنی واژهٔ محاربه در فرهنگ فارسی معین به فارسی، انگلیسی و عربی از واژه‌یاب

محاربه

فرهنگ فارسی معین

(مُ رِ بِ) [ ع . محاربة ] (مص ل .) جنگیدن ، پیکار کردن .

جست‌وجوی محاربه در واژه‌نامه‌های دیگر

نگارش معنی دیگر برای محاربه

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : www.vajehyab.com

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب