امام رضا در چه ماه قمری به شهادت رسیدند



مهدی

بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

امام رضا در چه ماه قمری به شهادت رسیدند را از این سایت دریافت کنید.

امام رضا (ع) از ولادت تا شهادت

تهران- ایرنا- امام رضا(ع) در سال 148 هجري قمري یعني حدود (1250) سال پیش در شهر مدینه به دنیا آمد. پدر ایشان امام موسي بن جعفر(ع)، یعني امام هفتم شیعیان و مادرشان بانویي بزرگوار و خردمند به نام نجمه بود. امام رضا(ع) در همان سالي زاده شد كه پدربزرگ ایشان، یعني حضرت امام جعفر صادق(ع)، به شهادت رسید.

۲ دی ۱۳۹۳،‏ ۱۰:۵۴ کد خبر: 81435652 T T ۰ نفر

به مناسبت سی ام صفر 1436 قمری؛

امام رضا (ع) از ولادت تا شهادت

تهران- ایرنا- امام رضا(ع) در سال 148 هجري قمري یعني حدود (1250) سال پیش در شهر مدینه به دنیا آمد. پدر ایشان امام موسي بن جعفر(ع)، یعني امام هفتم شیعیان و مادرشان بانویي بزرگوار و خردمند به نام نجمه بود. امام رضا(ع) در همان سالي زاده شد كه پدربزرگ ایشان، یعني حضرت امام جعفر صادق(ع)، به شهادت رسید.

به گزارش گروه فرهنگی ایرنا، بازخواني زندگاني امام علي بن موسي الرضا علیه السلام ، از ابتدا تا شهادت ، داراي نكات بسیار ارزشمند و آموزنده‏اي است. مدّت طولاني امامت امام علیه السلام از یك سو، و شكل‏گیري جریانات انحرافي و رخدادهاي سیاسي از سوي دیگر، زندگي ایشان را از زندگي دیگر امامان ، ممتاز ساخته است.

امام رضا(ع) در سال 148 هجری قمری یعنی حدود (1250) سال پیش در شهر مدینه به دنیا آمد و روز آخر صفر 203هجری قمری به شهادت رسید. امام هشتم شعیان جهان همواره در زمان عمر با بركت خود با سخنان گهربارش درصدد سعادت مردم در دنیا و آخرت بود.

** نام هاي امام

نام ایشان (علي ) است، ولي بر اساس شیوه اي كه در میان اعراب مرسوم است، به وي (ابوالحسن) مي گفتند. این گونه اسمها را (كنیه) مي نامند. علاوه بر نام و كنیه، گاه عنوان دیگري نیز به افراد مي دهند كه آن را (لقب) مي گویند. امام هشتم داراي لقب هاي متعددي است. از جمله معروف ترین این القاب، (رضا)، (عالم آل محمد)، (غریب الغرباء)، (شمس الشموس) و (معین الضعفاء) است. نامیدن هر فرد به این نامها، یعني اسم، كنیه و لقب دلیل خاصي دارد. گفته اند كه وي را به این جهت (رضا) لقب داده اند كه خدا از او راضي است. دوران كودكي و نوجوانی و جواني امام در مدینه گذشت. اخلاق نیكو، دانش فراوان، ایمان و عبادت بسیار از ویژگي هایي بود كه امام را مشخص مي ساخت.

** شخصیت اخلاقي امام

از خوش اخلاقي امام سخن بسیار گفته اند. در این جا به چند نمونه آن اشاره می شود كه امام در برخورد با مردم به چه نكات ریزي دقّت مي كرده است. همه اینها براي ما درس (چگونه زیستن) است:

ـ هیچ گاه با سخن خود، دیگران را آزار نداد.

ـ سخن هیچ كسي را قطع نكرد.

ـ به نیازمندان بسیار كمك مي كرد.

ـ با خدمتگزاران خود بر سر یك سفره مي نشست و غذا مي خورد.

ـ همیشه چهره اي خندان داشت.

ـ هرگز با صداي بلند و با قهقهه نمي خندید.

ـ هنگام نشستن، هرگز پاي خود را در حضور دیگران دراز نمي كرد.

ـ در حضور دیگران هرگز به دیوار تكیه نمي زد.

ـ به عیادت بیماران مي رفت.

ـ در تشییع جنازه ها شركت مي جست.

ـ از مهمانان خود، شخصا پذیرایي مي كرد.

ـ وقتي بر سر سفره اي مي رسید، اجازه نمي داد تا به احترام او از جاي برخیزند.

ـ به پاكیزگي بدن، موي سر و پوشاك خود بسیار توجه داشت.

ـ بردبار و شكیبا بود.

اینها گوشه اي از اخلاق امام هشتم علی بن موسی الرضا (ع) بود. آیا با داشتن این اخلاق و رفتار نباید خدا از او راضي و خرسند باشد؟ و آیا سزاوار نیست كه او را (رضا) بنامند؟ آیا كسي كه خدا از او خشنود است، مردم از او خرسند نیستند؟ این گونه هست كه نام (رضا) براي آن امام بزرگوار برازنده و سزاوار است.

** امام در نگاه شاعران

از همان دوران امام رضا (ع)، شاعران و نویسندگان در وصف بزرگواري آن حضرت بسیار سروده اند و نوشته اند و هریك به گونه اي آن امام را به نیكي وصف كرده اند. شاعري بود به نام (ابونواس) كه در سرودن بسیار توانایي داشت. به او گفتند: تو درباره همه چیز شعر گفته اي، كوه و دشت و شراب و موسیقي را در اشعار خود ستوده اي، اما شگفتا كه در باره موضوع مهمي مانند شخصیت والاي امام رضا سكوت كرده اي ! در حالي كه تو ایشان را خوب مي شناسي و با اخلاق و رفتار و بزرگواري حضرت آشنایي كامل داري .

ابونواس ابتدا در پاسخ گفت: به خدا سوگند، تنها بزرگي او مانع از انجام این كار شده است، چگونه كسي چون من، درباره شخصیت برجسته اي همچون امام رضا(ع) شعر بسراید؟ آن گاه شعري گفت كه چكیده معني آن چنین است: از من نخواهید كه او را بستایم، من را توان آن نیست تا انساني را مدح كنم كه جبرئیل خدمتگزار آستان پدر اوست.

شاعران فارسي زبان نیز در باره امام رضا(ع) سروده هاي فراواني دارند.

** شخصیت معنوي امام

امام رضا(ع) از نظر توجه به مسائل معنوي و پرداختن به امور عبادي نیز برجسته بود. روایتها و داستانهاي بسیاري از این جنبه زندگي امام در كتابهاي تاریخي نقل شده كه شنیدن آن براي همه ما جالب است. ما وقتي مي بینیم كه امام ما و پیشوایي كه او را به رهبري خود پذیرفته و زندگي او را الگوي خود قرار داده ایم، این چنین عبادت مي كند و این گونه به مسائل عبادي توجه دارد، خود نیز ناگزیریم كه همان شیوه را پیروي كنیم و از همان روش درس بیاموزیم. در اینجا به چند نمونه از نكاتي كه تاریخ نویسان در این زمینه مورد توجّه قرار داده اند اشاره مي كنیم:

ـ شبها كم مي خوابید و بیشتر شب را به عبادت مي پرداخت.

ـ بسیاري از روزها را روزه مي گرفت.

ـ سجده هایش بسیار طولاني بود.

ـ قرآن بسیار تلاوت مي كرد.

ـ به نماز اول وقت پایبند بود.

ـ غیر از هنگام نماز هم به مناجات به خدا انس داشت.

** شخصیت علمي امام رضا(ع)

امام رضا(ع) جایگاه علمي ویژه اي داشت. او از دانشي سرشار بهره مند بود و این برجستگي علمي او در رویارویي با دانشمندان ادیان و مذاهب دیگر، بهتر آشكار مي شد. جلسات و محافلي كه علما و دانشمندان مختلف گرد هم مي آمدند و به بیان دیدگاهها و نظرات خویش مي پرداختند، در آن زمان رونق خاصي داشت. حاكمان آن عصر، گاه براي جلوه دادن شكوه دربار خویش، گاه به منظور گرایش دانشمندان به دربار و زماني براي این كه بر عقیده كسي چیره شوند، در كنار مجالس دیگر، به برگزار كردن نشست هاي علمي نیز مي پرداختند. این محافل كه به جلسات (مناظره) معروف بود، بهترین مكان براي ابراز شایستگي هاي علمي افراد به شمار مي رفت.

در عصر امام رضا (ع)، آن گاه كه همه دانشمندان جمع مي شدند و به گفت و گو مي پرداختند و سرانجام در پاسخ دیگران فرو مي ماندند، دست به دامان امام رضا(ع) مي شدند تا بر حقانیت مطلب خویش گواهي دهند. یكي از مهم ترین و معروف ترین لقب هاي امام رضا (ع)، (عالم آل محمد) است. این كه از میان همه امامان شیعه، حضرت امام رضا به این لقب شهرت یافته است، خود دلیل برجستگي آن امام از جهت دانشهاي رایج در زمان خویش و یافتن فرصت براي آشكارسازي آن علوم است.

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : www.irna.ir

شهادت امام رضا علیه السلام

شهادت امام رضا علیه السلام

پرش به ناوبری پرش به جستجو تقویم هجری قمری روز واقعه:30 صفر سال ۲۰۳ هجری قمری

شهادت امام رضا (علیه السلام) بنا به قول مشهور در بین شیعه، در آخرین روز ماه صفر سال ۲۰۳ هجری واقع گردیده است. آن حضرت توسط مأمون عباسی و با خورانده شدن سم به شهادت رسیدند.

محتویات

۱ تاریخ شهادت ۲ چگونگی شهادت

۳ پیشگویى شهادت امام رضا

۴ غسل و تدفین پیکر مطهر امام

۵ پانویس ۶ منابع ۷ آرشیو عکس و تصویر

تاریخ شهادت

درباره تاریخ شهادت امام رضا علیه السلام گفتار مورخان و سیره‌نگاران مختلف است:

شیخ مفید در مسارالشيعه، آن را در روز ۲۳ ذی القعده سال ۲۰۳ می‌داند.[۱] به همین جهت، برای زیارت آن حضرت در این روز تأکید فراوانی به عمل آمده.[۲] برخی، روز ۲۳ ماه رمضان را روز شهادت آن حضرت دانستند.[۳]

عده‌ای هم، شهادت ایشان را در ماه صفر ذکر کرده‌اند، ولیکن برخی از آنان روز چهاردهم، برخی روز هفدهم و برخی دیگر آخرین روز صفر را تاریخ شهادت می‌دانند.[۴] معروف و مشهور میان علما و مورخان شیعه آن است که آن حضرت در آخرین روز ماه صفر سال ۲۰۳ قمری در طوس به شهادت رسید و این، گفتار شیخ مفید در ارشاد نیز است.[۵]

چگونگی شهادت

مرگ در اثر زیاد خوردن انگور:

ابن اثیر، طبرى، ابوالفداء، ابن العبرى، یافعى و ابن خلکان درباره نحوه درگذشت امام رضا علیه السلام نوشته‌اند: امام بر اثر زیاد خوردن انگور وفات نمود.[۶]

سید جعفر شهیدی پس از نقل این نظر، آن را مردود دانسته و می گوید: راستى که این حرفها عجیب است. آخر چگونه انسان مى تواند چنان پرخورى را درباره یک آدم معمولى بپذیرد، تا چه رسد به امامى که همه به دانش، حکمت، زهد و پارسائی اش اعتراف داشتند.[۷]

مسموم شدن بدون بیان علت:

عده اى در این باره فقط خود حادثه را گزارش کرده اند ولى هیچ گونه ذکرى از علت آن ننموده اند و فقط بر سبیل تردید چنین آورده اند، مانند یعقوبى که می گوید: «گفته مى شود که او مسموم شد و درگذشت».[۸]

مسموم شدن به دست عباسیان:

عده اى دیگر مسموم شدن امام را پذیرفته اند ولى معتقدند که این جنایت به دست عباسیان صورت گرفت. سید امیرعلى داراى همین عقیده بود[۹] که احمد امین نیز بدان اشاره کرده و گفته است: «اگر براستى او را مسموم کرده باشند، حتما این سم را کسى غیر از مامون به او خورانیده، یعنى یکى از مدعیان حکومت براى خاندان عباسى».

وفات به مرگ طبیعی:

برخى دیگر گفته اند که امام به مرگ طبیعى درگذشت و هرگز مسمومیتى در کار نبود. براى اثبات این موضوع دلایلى ذکر کرده اند. یکى از این افراد «ابن جوزى» است که پس از نقل قول دیگران که گفته اند: «پس از یک استحمام، در برابر امام علیه السلام بشقابى از انگور که بوسیله سوزن زهرآلود مسموم شده بود، نهادند و او با تناول انگورها مسموم شده بدرود حیات گفت»، خود مى نویسد: این درست نیست که بگوییم مامون عامل مسموم کردن وى بوده باشد. چه اگر این طور بود پس چرا آن همه در مرگ امام ابراز حزن و اندوه مى کرد. این حادثه چنان بر مامون گران آمد که از شدت اندوه چند روز از خوردن و آشامیدن و هرگونه لذتى چشم پوشیده بود.[۱۰]

دکتر احمد محمود صبحى نیز چنین پنداشته که داستان مسمومیت امام رضا علیه السلام از مطالب ساختگى شیعه است که هرگز بین موقعیت امام در نزد مامون که از آن همه ارجمندى برخوردار بود با خورانیدن سم به او، تناقضى احساس نمى کنند.[۱۱]

مسموم شدن به دست مامون:

کسانى که بر این عقیده اند گروه بزرگى را تشکیل مى دهند که ابن جوزى نیز بدان ها اشاره کرده است و شیعیان بطور کلى این نظر را تایید کرده اند. شیخ مفید می نویسد: آن دو - یعنى مامون و امام رضا علیه السلام - با همدیگر انگورى را تناول کردند سپس امام علیه السلام بیمار شد و مامون نیز خود را به بیمارى زد!

شیخ مفید در کتاب ارشاد دو روایت مختلف زیر را در مورد نحوه شهادت آن حضرت به دست مامون به شرح زیر نقل می کند:

روایت اول: روزی آن حضرت با مامون طعامی خوردند و حضرت از آن طعام بیمار شد و مامون نیز خود را به تمارض زد. سپس شیخ مفید در تفصیل این جریان غم انگیز آورده است که: محمد بن علی بن حمزه از منصور بن بشیر از عبدالله بن بشیر روایت کرده که گفت: مامون به من دستور داد ناخن‎های خود را بلند کنم و این کار را برای خود عادی نمایم و برای کسی درازی ناخن خود را نشان ندهم، من نیز چنان کردم، سپس مرا خواست و چیزی به من داد که شبیه به تمر هندی بود و به من گفت: این را به دو دست خود بمال، و من چنان کردم. سپس برخاسته و مرا به حال خود گذارد و پیش حضرت رضا علیه السلام رفته، گفت: حال شما چگونه است؟ فرمود: امید بهبودی دارم. مامون گفت: من نیز بحمدالله امروز بهترم و کسی از پرستاران و غلامان به خدمت تو آمده اند؟ حضرت فرمود: نه. مامون خشمناک شد و به غلامان فریاد زد که چرا به آن حضرت رسیدگی نکرده ‎اند. سپس گفت: هم اکنون آب انار بگیر و بخور که برای رفع این بیماری چاره ای جز خوردن آن نیست. برادر عبدالله بن بشیر گوید: پس به من گفت: انار برای ما بیاور، و من اناری چند حاضر کردم، مامون گفت با دست خود آن را فشار بده و من فشردم و مامون آب آن را با دست خود به امام رضا علیه السلام خورانید و همان سبب مرگ آن حضرت شد و پس از آن، دو روز بیشتر زنده نماند که از دنیا رفت.

مرحوم مفید در ادامه گزارش خود از اباصلت هروی روایت کرده که گفت: پس از آن که مامون (در آن روز) از نزد آن حضرت بیرون رفت بر آن جناب وارد شدم، حضرت به من فرمود: ای اباصلت اینان کار خود را کردند و زبانش به ذکر خدا گویا بود.

روایت دوم: شیخ مفید در روایت دیگر از محمد بن جهم نقل می نماید که گفت: حضرت رضا علیه السلام انگور را زیاد دوست می داشت، پس قدری انگور برای آن حضرت تهیه کردند، و در دانه‌های آن سوزن‎های زهرآلود زدند، سپس آن سوزن‎ها را کشیده و آن انگور را به نزد آن بزرگوار آوردند حضرت به همان بیماری که پیش از این گفته شد، مبتلا بود، از آن انگور زهرآلود میل فرمود و سبب شهادتش گردید.[۱۲]

از اهل سنت و دیگران نیز گروه بسیارى از دانشمندان و مورخان هستند که منکر مرگ طبیعى امام علیه السلام بوده و یا لااقل مسمومیت وى را قولى مرجح دانسته اند. مانند این افراد:

ابن حجر در صواعق، ص ۱۲۲.

ابن صباغ مالکى در فصول المهمة، ص ۲۵۰.

مسعودى در اثبات الوصیة، ص ۲۰۸، التنبیه والاشراف، ص ۲۰۳، مروج الذهب، ۳، ص ۴۱۷.

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : wiki.ahlolbait.com

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب