استخوان پروانه ای

استخوان پروانه ای



مهدی

بچه ها کسی جواب رو میدونه ؟

استخوان پروانه ای را از این سایت دریافت کنید.

آناتومی استخوان اسفنوئید (استخوان پروانه ای)

اسفنوئید یکی از 8 استخوانیست که کرانیوم را تشکیل داده اند.

استخوان اسفنوئید

ارسال شده توسط امین موسوی

دسته بندی استخوان های سر, سر

تاریخ آگوست 8, 2019 نظرات 0 نظر

استخوان اسفنوئید یکی از هشت استخوانی است که جمجمه را تشکیل می دهد و در تشکیل قسمت فوقانی جمجمه که مغز را محصور و محافظت می کند، نقش دارد.

نام آن از  کلمه یونانی “sphenoeides” گرفته شده است ، به معنی گوه و در فارسی به آن استخوان پروانه ای می گویند.

در این درس، ما به آناتومی استخوان اسفنوئید، موقعیت و ساختار آن می پردازیم.

محل استخوان اسفنوئید در کرانیوم

ساختار آناتومیکال

گفته می شود که استخوان اسفنوئید پروانه ای شکل است. این استخوان از تنه، بال های بزرگ، بال های کوچک و دو زائده ی پتریگوئید تشکیل شده است.

تنه

تنه در مرکز استخوان اسفنوئید قرار دارد و از نظر شکل تقریباً مکعبی است.

تنه شامل سینوس های اسفنوئیدال است که توسط یک سپتوم از هم جدا می شوند، بدین معنی که تنه ی اسفنوئید اساساً توخالی است. تنه با استخوان اتموئید به صورت قدامی مفصل می شود و در اینجا است که سینوس ها به داخل حفره ی بینی باز می شوند.

سطح فوقانی تنه اسفنوئید حاوی برخی از لندمارک های مهم استخوانی است:

سلا تورسیکا

یک فرورفتگی به شکل زین. این قسمت سه بخش دارد:

 Tuberculum sellae: توبرکولوم سلا دیواره ی قدامی سلا تورسیکا را تشکیل می دهد ، و بخش خلفی شیار کیاسماتیک.Fossa Hypophyseal: حفره ی هیپوفیزی عمیق ترین قسمت از سلا تورسیکا ، جایی که غده ی هیپوفیز در آن قرار دارد.Dorsum sellae: دورسوم سلا دیواره ی خلفی سلا تورسیکا را تشکیل می دهد.

شیار کیاسماتیک

یک سولکوس تشکیل شده توسط کیاسمای بینایی (جایی که قسمتی از اعصاب بینایی از آن عبور می کند).

سلا تورسیکا توسط زوائد کلینوئید قدامی و خلفی احاطه شده است. زوائد کلینوئید قدامی از بالهای کوچک اسفنوئید نشات می گیرند، در حالی که زوائد کلینوئید خلفی برآمدگی های فوقانی-خارجی از دورسوم سلا هستند. آنها به عنوان نقاط اتصال و استحکام برای تنتوریوم مخچه (یک لایه ی غشایی که مغز را تقسیم می کند) خدمت می کنند.

لندمارک های استخوانی اسفنوئید

لندمارک های استخوانی اسفنوئید در حفره ی کرانیال میانی

بال بزرگ

بال بزرگ از تنه ی اسفنوئید در جهت لترال، فوقانی و خلفی امتداد می یابد. بال بزرگ سه بخش اسکلت صورت را شامل می شود:

کف حفره ی کرانیال میانی

دیواره ی لترال جمجمه

دیواره ی خلفی – خارجی اوربیت

سه سوراخ در بال بزرگ وجود دارد: سوراخ روتاندوم – سوراخ بیضی – سوراخ خاری

آنها به ترتیب عصب ماگزیلاری ، عصب مندیبولار و شریان مننژیال میانی را از خود عبور می دهند.

بال کوچک

بال کوچک از گسترش قسمت قدامی تنه ی اسفنوئید در جهت فوقانی-خارجی نشات می گیرد. این استخوان حفره ی قدامی کرانیال را از حفره ی میانی اش جدا می کند.

همچنین لبه ی لترال کانال اپتیک (از طریق آن عصب اپتیک و شریان افتالمیک برای رسیدن به چشم حرکت می کنند) را تشکیل می دهد. لبه ی مدیال کانال اپتیک توسط تنه ی اسفنوئید شکل می گیرد.

شکافی بین بال های کوچک و بزرگ اسفنوئید وجود دارد که شکاف اوربیتال فوقانی نامیده می شود. ساختارهای متعددی از اینجا عبور می کنند تا به اوربیت برسند.

زوائد پتریگوئید 

زوائد پتریگوئید از نقطه اتصال بین تنه ی اسفنوئید و بال بزرگ پایین می آیند. از دو بخش تشکیل شده اند:

صفحه ی مدیال پتریگوئید: دهانه ی خلفی حفره ی بینی را پشتیبانی می کند.صفحه ی لترال پتریگوئید: مبدا عضلات داخلی و خارجی پتریگوئید

اتصالات عضلانی

عضله های پتریگوئید مدیال و لترال که تعدادی از عضله های جونده را تشکیل می دهند، از صفحه ی پتریگوئید لترال استخوان اسفنوئید نشات می گیرند.

اتصالات مفصلی

اسفنوئید یک استخوان منفرد است. در قدام کرانیوم قرار می گیرد و در ساخت حفره ی کرانیال میانی، دیواره ی لترال جمجمه، کف و هر دو طرفین اوربیت نقش دارد.

اسفنوئید با ۱۲ استخوان مفصل می شود.

استخوان های منفرد: اکسیپیتال – ومر – اتموئید – فرونتالاستخوان های زوج: تمپورال – پاریتال – زایگوماتیک – کامی

دانلود این صفحه به صورت فایل PDF

اینجا کلیک کنید

اشتراک گذاری این مطلب

اشتراک گذاری در telegram

Telegram

اشتراک گذاری در email

Email

اشتراک گذاری در whatsapp

WhatsApp

برچسب:استخوان های سر

امین موسوی مطلب قبلی

مدیاستینوم میانی

آگوست 8, 2019 مطلب بعدی

مفصل سینوویال

آگوست 10, 2019

ممکن است همچنین دوست داشته باشید

سوراخ های کرانیال

21 آوریل, 2020

سوراخ های در آناتومی منافذی هستند که به ساختار ها اجازه ی عبور از یک ناحیه ی آناتومی به ناحیه ای دیگر را می دهند. در قاعده ی جمجمه تعداد زیادی سوراخ وجود دارد که اعصاب کرانیال، عروق خونی و …

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : www.wikianatomy.ir

استخوان پروانه‌ای

استخوان پروانه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

دید کناری از استخوان‌های جمجمهٔ انسان.

جزئیات شناسه‌ها لاتین MeSH D013100 TA98 A02.1.05.001 TA2 584 FMA 52736

استخوان پروانه‌ای یا استخوان شب‌پره‌ای (به انگلیسی: Sphenoid bone) یکی از استخوان‌های غیر جفت کف جمجمه انسان و تا حدودی شبیه پروانه یا شب‌پره‌ای با بال‌های گشاده است. نام انگلیسی آن از یونانی گرفته شده و به معنی گُوِه است.

استخوان پروانه‌ای در میانه‌های جمجمه در جلوی استخوان گیجگاهی و بخش پایه‌ای استخوان پس‌سری قرار دارد. استخوان پروانه‌ای یکی از هفت استخوانی است که با هم مفصل می‌شوند تا کاسه چشم را به‌وجود آورند. دیواره پسین (خلفی) کاسه چشم را استخوان پروانه‌ای می‌سازد.

استخوان پروانه‌ای با استخوان‌های پیشانی، آهیانه، پرویزنی، گیجگاهی، استخوان گونه، استخوان کامی، خیش و استخوان پس‌سری مفصل می‌شود. استخوان پروانه‌ای به پیوستن کاسه مغز به اسکلت صورت کمک می‌کند.

هیپوفیز در یکی از فرورفتگی‌های استخوان پروانه‌ای به نام زین ترکی قرار دارد.

کارکرد[ویرایش]

این استخوان به شکل‌گیری پایه و کناره‌های جمجمه و کف و دیواره‌های کاسهٔ چشم کمک می‌کند. استخوان پروانه‌ای محل اتصال بیشتر ماهیچه‌های جونده است. بسیاری از سوراخ‌ها و شکاف‌های استخوان‌بندی سر در استخوان پروانه‌ای جای گرفته‌اند که اعصاب و رگ‌های خونی سر و گردن را عبور می‌دهند. از آن جمله است: شکاف بالایی کاسه چشم (با عصب چشمی)، سوراخ گرد استخوان پروانه‌ای (با عصب فک بالا) و سوراخ بیضی (با عصب آرواره‌ای پایینی).[۱]

ساختار[ویرایش]

استخوان پروانه‌ای به بخش‌های زیر تقسیم می‌شود:

بخش رو به داخل که به عنوان تنه استخوان پروانه‌ای شناخته می‌شود و زین ترکی (Sella turcica) در آن قرار دارد.[۲]

دو بال بزرگ در بخش جانبی تنه و دو بال کوچک مربط به بخش پیشین (قدامی)

زائده بالی که از محل تلاقی تنه و بال‌های بزرگ رو به پایین می‌رود.[۳]

بخش‌های استخوان پروانه‌ای

زین ترکی

بال کوچک استخوان پروانه‌ای (به رنگ سبز)

حفره هیپوفیزی

کالبدشناسی[ویرایش]

تنه استخوان پروانه‌ای دارای سطوح بالایی، پایینی، پیشین، پسین و کناری است:

سطح بالایی[ویرایش]

سطح فوقانی تنه استخوان شامل اجزا زیر است:

مهتابی پروانه‌ای (ژوگوم اسفنوئید)

قسمت قدامی سطح فوقانی تنه به این نام صاف است. در حد خلفی آن، یک لبه استخوانی وجود دارد که کنار قدامی شیار (ناودان) چلیپایی را تشکیل می‌دهد. این شیار در دو سو منتهی به مجرای دیداری می‌شود.

ناودان چلیپایی (سولکوس کیاسماتیک، Sulcus chiasmaticus)

تکمه زین ترکی (سلا تورسیکا، Sella turcica)

در خلف ناودان به شکل بیضی است در خلف این تکمه، فرورفتگی عمیق به نام زین ترکی وجود دارد که عمیق‌ترین قسمت آن را حفره هیپوفیز می‌نامند که جایگاه غده هیپوفیز است.

زین ترکی: فرورفتگی ویژه‌ای است روی رویه بالایی استخوان پروانه‌ای که غده هیپوفیز را در خود جای داده‌است. در هر طرف لبه قدامی زین ترکی، یک برآمدگی استخوانی به نام زائده بالینی (کلینوئید) میانی وجود دارد.

زین پشتی (دورسوم سله): مرز پسین (خلفی) زین ترکی توسط صفحه استخوانی چهارگوش بدین نام محدود می‌گردد. زین پشتی دو زائده دارد. زائده بالینی (کلینوئید) خلفی بر روی دو زاویه فوقانی زین پشتی (دورسوم سله، Dorsum sellae) خارج می‌گردد. زائده خاره‌ای (پتروزال) در طرفین تنه و در زیر زین پشتی است که با راس زائده خاره‌ای استخوان گیجگاهی مفصل می‌شود.

نَشیب: فضای شیب‌داری است که در عقب زین پشتی قرار دارد. نشیب (کلیووس) یک سطح استخوانی است در حفره پسین جمجمه که از سوراخ پشت سری تا زین ترکی به‌طور سراشیبی امتداد دارد.[۳]

سطح پایینی[ویرایش]

سطح زیرین تنه در تشکیل سقف حفره بینی شرکت می‌نماید. اجزا:

منقاره پروانه‌ای (روستروم اسفنوئید): سطح زیرین تنه در خط وسط دارای یک برجستگی سه‌گوش پیشین‌پسین (قدامی‌خلفی) به‌نام منقاره است که با بال‌های استخوان خیش (ومر) مفصل می‌شود.

شاخک پروانه‌ای (Sphenoidal conchae)

زائده‌های مهبلی صفحه بالی داخلی

سطح پیشین[ویرایش]

سطح قدامی تنه از استخوان دارای یک ستیغ عمودی تحت عنوان ستیغ (crest) پروانه‌ای می‌باشد که با کنار خلفی فوقانی صفحه عمودی استخوان پرویزنی (اتموئید) مفصل می‌شود. در طرفین ستیغ پروانه‌ای (اسفنوئید)، سوراخ‌های پروانه‌ای قرار دارند که سینوس پروانه‌ای را به بن‌بست پروانه‌ای‌پرویزنی Sphenoethmoidal recess مربوط می‌کند. این سوراخ‌ها توسط دو صفحه نازک و خمیده که شاخک پروانه‌ای نامیده می‌شود و به بخش تحتانی قدامی جسم استخوان اتصال دارند پوشیده می‌شود، در خارج سوراخ‌های مذکور، سطح قدامی جسم با توده‌های طرفی اتموئید مفصل می‌شود.

سطح پسین[ویرایش]

سطح خلفی تنه با کنار قدامی بخش قاعده‌ای استخوان پس‌سری مفصل می‌شود.

سطوح کناری[ویرایش]

سطوح طرفی محل‌ّ ارتباط بال‌های استخوان به تنه هستند. در بالای محل‌ّ اتصال بال بزرگ به جسم استخوان ناودانی به‌نام ناودان کاروتید carotid sulcus قرار دارد که محل استقرار شریان کاروتید داخلی و سینوس غاری (کاورنوس) می‌باشد. لبه خارجی ناودان مذکور در عقب به‌صورت زائده‌ای استخوانی تحت عنوان زبانه (lingula) دیده می‌شود.

برای دیدن کل مطلب کلیک کنید

منبع مطلب : fa.wikipedia.org

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب